چرا دلمان برای امام زمان(عج) تنگ نمیشود؟
به گزارش خبرنگار فرهنگی صد آنلاین، سؤال تلخ اما صادقانه این است: چرا با اینکه نام امام زمان(عج) را میبریم، دلمان برای او تنگ نمیشود؟
چرا «انتظار ظهور» که باید روح زندگی مؤمنانه باشد، به یک مفهوم مناسبتی، دعایی کوتاه یا شعاری آیینی تقلیل یافته است؟
مشکل آنجاست که مهدویت از «اولویت زیستن» به «حاشیه اعتقادی» رانده شده؛ در حالی که در منطق اهلبیت(ع)، همه خیرات، عدالت، آرامش و کمال انسان، در سایه انتظار و ظهور تعریف میشود.
🔹 انتظار؛ نه احساس، بلکه جهت زندگی
انتظار حقیقی، صرفِ دعا یا آه کشیدن نیست؛ سبک زندگی است.
وقتی انسان، برنامه روزانهاش، انتخابهایش، آرزوهایش و حتی نگرانیهایش را بدون توجه به امام عصر تنظیم میکند، طبیعی است که دلتنگی هم شکل نگیرد.
امام صادق(ع) میفرمایند:
«أفضلُ الأعمالِ انتظارُ الفَرَج»
برترینِ اعمال، انتظار فرج است.
(کمالالدین، شیخ صدوق)
اگر انتظار، «برترین عمل» است، پس چرا در عمل، کماثرترین نقش را در زندگی ما دارد؟
🔹 وقتی نعمتها را بیصاحب میخواهیم
ما اغلب نعمت را میخواهیم، نه صاحب نعمت را.
آرامش، عدالت، رفاه، امنیت، عزت… اما بدون اینکه ذهن و دلمان متوجه امامی باشد که قرار است این نعمتها را محقق کند.
در روایتی مشهور از امام باقر(ع) آمده است:
«دولتِ ما، آخرین دولت است و با ظهور قائم ما، همه خیرات کامل میشود.»
یعنی تمام نعمتهای ناقص امروز، در انتظار آن ظهور کامل میشوند؛ اما ما به نعمتهای ناقص عادت کردهایم و به همین دلیل، دلمان برای کمال تنگ نمیشود.
🔹 غیبت امام یا غیبت ما از امام؟
واقعیت تلخ این است که:
امام زمان(عج) غایب نیست، ما غایب شدهایم.
از یاد، از توجه، از احساس مسئولیت.
امام زمان(عج) در توقیع معروف میفرمایند:
«اگر شیعیان ما در وفای به عهد یکدل بودند، سعادت دیدار از آنان به تأخیر نمیافتاد.»
این یعنی فاصله، یکطرفه نیست.
وقتی امام در تصمیمها، دغدغهها و دردهای ما حضور ندارد، طبیعی است که دلتنگی هم محو شود.
🔹 چرا اولویت ظهور از زندگی روزمره حذف شد؟
چند نشانه روشن:
- مشغول شدن به بقا بهجای معنا
- عادت کردن به بیعدالتی
- تقلیل دین به مناسک فردی
- و فراموشی این حقیقت که دنیا بدون امام، «ناقص» است؛ حتی اگر شلوغ و پرسرعت باشد
امیرالمؤمنین(ع) فرمودند:
«زمین هیچگاه از حجت خدا خالی نمیماند؛ چه آشکار و چه پنهان.»
اما زندگی ما میتواند خالی از حجت باشد؛ و این خطرناکتر از غیبت است.
🔹 انتظار؛ تمرین دلتنگی آگاهانه
اگر دلمان برای امام زمان(عج) تنگ نمیشود،
باید بپرسیم:
- آیا عدالت را واقعاً میخواهیم؟
- آیا از وضع موجود راضی شدهایم؟
- آیا هنوز به «نجات نهایی» ایمان زنده داریم؟
انتظار، یعنی نپذیرفتن وضع ناعادلانه بهعنوان امر عادی.
و هر جا انسان به وضع ناعادلانه عادت کند، دیگر منتظر منجی نیست.
دلتنگی برای امام زمان(عج)
نه با شعار،
نه با مناسبت،
بلکه با بازگشت مهدویت به متن زندگی زنده میشود.
وقتی ظهور، دوباره «مسئله اصلی» شود،
وقتی بفهمیم همه نعمتها در انتظار او ناتماماند،
آنوقت، دلتنگی میآید…
و دلتنگی، آغاز حقیقی انتظار است.
پایان خبر/2111
پیشنهادی باخبر
تبلیغات
