خاطره‌ای از حضور بلا تار در جشنواره فیلم فجر تهران در سال ۱۳۷۹

آنچه در ادامه می‌خوانید تکه‌ای از نوشته جاناتان روزنبام با عنوان «خاطرات پراکنده؛ برخی جشنواره‌هایی که شناختم» در شماره ۱۶ دوره جدید کتاب‌مجله ۲۴ است که به جشنواره فجر و تجربه داوری در بخش بین‌الملل آن اختصاص دارد. در بخشی از این نوشته روزنبام به نقل خاطره‌ای از ترفندی که برای خلاصی از سخت‌پسندی بلا تار در انتخاب فیلم‌های برگزیده داشت می‌پردازد.

«وقتی به تهران رفتم، مهرناز سعیدوفا، که آن زمان با هم در حال نگارش کتابی درباره عباس کیارستمی بودیم، نیز از شیکاگو آمده بود. هر دوی ما فقط یک فرصت برای تماشای نسخه فیلم تازه کیارستمی، «ABC آفریقا»، در خانه خودش داشتیم ــ حوالی ساعت ۶ عصر، بلافاصله بعد از پایان داوری‌ها. اما یکی از همکارانم در هیئت داوران، فیلم‌ساز مجار، بلا تار ــ که با سینمادوستی سر سازگاری نداشت، هر فیلمی را رد می‌کرد. حتی اگر نشست ما از ساعت ۱۰ صبح شروع شده بود، تا ۴ بعدازظهر همچنان در بن‌بست بودیم. پس وقتی بلا برای رفتن به سرویس بهداشتی اتاق را ترک کرد، از فرصت استفاده کرده و رأی‌گیری فوری برای توزیع جوایز ترتیب دادم ــ فهرستی که در آن به فیلم محبوب هر داور (به‌جز بلا) جایزه‌ای اختصاص داده شده بود. پیشنهاد من تصویب شد پیش از آن‌که بلا بازگردد. جالب اینکه، اگر درست یادم باشد، بلا حتی از این حرکت ناراحت نشد ــ که نشان می‌دهد شاید خودش هم از لجاجتش خسته شده بود.»

لازم به یادآوری است که ترکیب داوران بخش بین‌الملل جشنواره نوزدهم فجر در سال ۱۳۷۹ از این قرار بود: دیمیتری اپیدس، رخشان بنی‌اعتماد، بلا تار، جاناتان روزنبام، راک دمرس، محمدعلی طالبی و اکیکو وادا.