ابوالحسن نجفی؛ مردی که آموخت غلط ننویسیم
ابوالحسن نجفی، یکی از مهمترین مترجمان ایرانی است. او افزونبر کار ترجمه، پژوهشهای زیادی را نیز به سرانجام رساند و ازاینمنظر یکی از تاثیرگذارترین چهرههای فرهنگی در تاریخ معاصر ایران به شمار میرود.
فرارو- ابوالحسن نجفی در 10 مهر 1306 متولد شد و در 2 بهمن 1394 از دنیا رفت. نجفی، یکی از برجستهترین و مهمترین مترجمان و ادبیاتشناسان ایرانی بود.
به گزارش فرارو، خدمات نجفی به فرهنگ ایران، خدمات بسیار شایانی هستند که درعینحال حوزههای بسیار زیادی را نیز دربرمیگیرد. تعداد زیادی از آثار وی همچنان نیز بهعنوان آثاری مرجع شناخته میشوند.
مرد همهچیزتمام ترجمۀ ایران
شیفته کتاب بود و از هر دری سخنی برای گفتن داشت. بااینوجود روح ساده و بیآلایشی داشت و بههمینسبب تن به زرقوبرق جهان نمیداد. مهمترین داراییهای مردی با آن همه دستاوردهای گوناگون، تعدادی کتاب بود که تو گویی به جانش بسته بودند.
روزگار کودکی را در اصفهان سپری کرد. بهسبب تولد در خانوادهای اهل فرهنگ خیلی زود به علوم انسانی گرایش پیدا کرد و ترجیح داد تا در همین زمینه نیز به تحصیل بپردازد. این شد که بعداز دریافت مدرک دیپلم در سال 1326، برای ادامه تحصیل راهی تهران شد.
با ورود به دانشگاه تهران، تحصیل در رشته زبان فرانسه را برگزید و زیر نظر استادان نامآشنایی -که ازآنجمله میتوان به پرویز ناتل خانلری اشاره کرد- به یادگیری زبان و ادبیات فرانسه همت گماشت. پساز به اتمام رساندن تحصیل در دانشگاه تهران، به اصفهان برگشت و بهعنوان معلم مشغولبهکار شد.
بااینهمه جان دانشپژوه نجفی او را بهسمت تجربههایی بیشتر و مهمتر رهنمون شد. این بود که درنهایت در سال 1338 برای ادامه تحصیل به فرانسه رفت و در دانشگاه سوربن به تحصیل در رشته زبانشناسی پرداخت. با دریافت مدرک کارشناسی ارشد از دانشگاه سوربن، گام بعدی را برای دریافت مدرک دکتری در همین دانشگاه نیز برداشته بود که دست روزگار باعث شد تا این مسیر نیمهتمام باقی بماند.
در سال 1344 به ایران برگشت و کار ترجمه را با جدیت هرچهتمامتر ادامه داد. نجفی که بههمراه تنیچند از دیگر دوستانش انتشارات نیل را تاسیس کرده بود، تعداد زیادی از آثاری را که ترجمه کرده بود در همین انتشارات به چاپ رساند.
درادامه و بهدعوت بهرام بیضایی به حلقه ادبی جنگ اصفهان پیوست. با حضور در جنگ اصفهان بود که نجفی افزونبر بهرام بیضایی، در کنار افرادی مانند هوشنگ گلشیری و بهرام صادقی و... قرار گرفت. در همین ایام، رفتهرفته تدریس در دانشگاه را نیز شروع کرد و در دانشگاه اصفهان به تدریس ادبیات اشتغال ورزید.
نجفی علاوهبر کار در مرکز نشر دانشگاهی، از سال 1369 بهعضویت فرهنگستان زبان و ادب فارسی درآمد. نجفی بهعنوان یکی از مهمترین چهرههای فرهنگستان زبان و ادب فارسی، افزونبر فعالیت در این فرهنگستان، پژوهشهای بسیار مهمی را نیز به انجام رساند. دراینبین باید به کتاب «غلط ننویسیم» که یکی از کتابهای مرجع درباره چگونگی درستنویسی در ادبیات فارسی است، اشاره کرد.
همچنین، نجفی بهنوعی نظام جدیدی را برای عروض و قافیه مطرح کرد. نجفی با زیرکی هرچهتمامتر، نظام عروضی کهن فارسی را بهشیوهای نوین برای آموزش تبدیل کرد. او ازایننظر یکی از اولین افرادی بود که دست به چنین اقدامی زد و بههمینسبب نقش وی در عروض نوین ایران، نقشی بسیار پررنگ به حساب آمده است. درکنار همه اینها، نجفی تعداد زیادی از آثار ادبیات فرانسه را به فارسی ترجمه کرد و نقش مهمی در آشنایی مردم ایران با ادبیات فرانسه داشت.
