درام سیاسی در واشنگتن/ ونس یا روبیو؛ کدام‌یک می‌توانند قلب جمهوری‌خواهان را تصرف کنند؟

چه کسی بالاترین شانس را در میان جمهوری‌خواهان برای شرکت در انتخابات ۲۰۲۸ دارد؟ این دیگر تنها سؤال تحلیلگران نیست.

به گزارش شرق، آن‌طور که آکسیوس گزارش کرده، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، یک بازی جدید برای اتاق فکر و مشاوران خود راه انداخته برای اینکه بداند آن‌ها چه کسی را برای انتخابات ۲۰۲۸ ترجیح می‌دهند و بین مارکو روبیو، وزیر خارجه و جی‌دی ونس، معاون اول رئیس‌جمهور، کدام‌یک شانس بالاتری دارند؟ سؤال ترامپ نشان‌دهنده رویکردی است که جمهوری‌خواهان نزدیک به او دارند. برای آن‌ها دور سیاست‌مداران نخبه به پایان رسیده است و حالا زمان، برای روی‌کارآمدن مردان جوانی که رسانه را در مشت خود می‌گیرند، ظاهری شسته و رُفته داشته و به آمریکای بزرگ باور دارند، مناسب است. 

ونس و روبیو که با یکدیگر دوستی نسبتا صمیمانه‌ای دارند، دو چهره محبوب نزدیک به ترامپ به حساب می‌آیند. جی‌دی ونس که خود را فرزند طبقه کارگر دانسته، همسری هندی‌تبار دارد و با ایده‌های راست‌گرایانه ترامپ مشکلی ندارد. او هرچند در گذشته منتقد رئیس‌جمهور بوده اما حالا از وفادارترین چهره‌های نزدیک به او به حساب می‌آید. مخالفان ونس او را مردی پوپولیست می‌دانند.

این در حالی است که دوستدارانش از او به‌عنوان مردی روشنفکر یاد می‌کنند. با همه اینها به نظر می‌رسد در سال‌های پیش‌روی باقی‌مانده از دولت ترامپ، اگر اقتصاد با فرمان پوپولیستی ونس پیش برود و شهروندان جمهوری‌خواه را راضی نگه دارد، او بدون‌شک وارث بلامنازع دونالد ترامپ در انتخابات ۲۰۲۸ خواهد بود. اما اگر تنش‌های بین‌المللی بالا بگیرد و نیاز به یک مرد قدرتمند که جهان را شناخته و با دیپلماسی آشنا باشد، احساس شود، نگاه‌ها به سمت اتاق روبیو در وزارت خارجه خواهد چرخید. 

آینده آمریکا به چه چیزی وابسته است؟ 

در سیاست هر روز می‌تواند نقطه عطف باشد. به همین خاطر است که پیش‌بینی‌ها درمورد انتخاباتی که نزدیک به سه سال بعد برگزار خواهد شد، دشوار و ساده‌لوحانه است. با همه اینها ترامپ کسی نیست که شانس خود را برای نفوذ در میان جمهوری‌خواهان از دست داده و فرمان را به دیگران واگذار کند. به همین خاطر است که او از همین حالا با پرسیدن سؤالاتی به آن‌ها پرداخته و در حال جاانداختن این موضوع است که جی‌دی ونس و مارکو روبیو، چهره‌های بعدی حزب خواهند بود. این دو مرد، دو مسیر متفاوت برای یک مقصد واحد هستند: حفظ قدرت در دست جمهوری‌خواهان.

یکی با تکیه بر خشم طبقه کارگر و دیگری با تکیه بر نفوذ دیپلماتیک. در نهایت، این تنها ترامپ نیست که آینده را تعیین می‌کند. این رقابت پنهان میان این دو یار دیرین و رقیب فرداست که آمریکای ۲۰۲۸ را ترسیم خواهد کرد. 

مخالفانی که وصله جان ترامپ شدند

هم ونس و هم روبیو هر دو با استفاده از مخالفت با ترامپ شناخته شدند. روبیو همان فردی است که زمانی از سوی ترامپ مارکو کوچولو خوانده می‌شد. این لقب به زمانی برمی‌گردد که روبیو قصد داشت تا در سال ۲۰۱۶ با ترامپ رقابت کند. ونس هم اوضاع بهتری نداشت. بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷، معاون اول فعلی منتقد جدی رئیس‌جمهور آمریکا بود.

ونس که با کتاب معروفش مرثیه هیل‌بیلی به شهرت رسید، معتقد بود ترامپ با وعده‌های توخالی در حال فریب‌دادن طبقه کارگر سفیدپوست (یعنی همان مردمی که ونس از میان آن‌ها آمده بود) است. او فکر می‌کرد ترامپ دارویی مخدر برای دردهای جامعه است که فقط درد را تسکین می‌دهد اما آن را درمان نمی‌کند. برخی از اسناد نشان می‌دهند که دشمنی ونس با ترامپ آن‌قدر ریشه داشته که القاب ناخوشایندی را به او نسبت می‌داده است. 

ونس از آن چهره قدیمی فاصله گرفته است. بسیاری حالا او را ایدئولوگ جنبش ماگا می‌دانند. او نمی‌خواهد ایالات متحده آمریکا پلیس جهان باشد یا هزینه‌های جنگ را در دوردست بپردازد. جی‌دی ونس مدت‌هاست که از میانه‌روها به‌شدت دور شده؛ باوجوداین توانسته است در میان دوستداران سرسخت دونالد ترامپ برای خود محبوبیت کم‌نظیری را دست‌وپا کند.

با همه اینها صراحت ونس که گاه به بی‌ادبی و وقاحت هم نسبت داده می‌شود، باعث شده تا جمهوری‌خواهان میانه‌رو، کمترین میلی به اینکه او چهره حزب باشد، نداشته باشند. برای طرفداران ونس او رهبر معنوی جنبش ماگا با تمام سخت‌گیری‌هایش به حساب می‌آید. خاصیت ونس این است که با شعارهای مرتبط با معیشت وارد گود شده است و از همین بابت می‌تواند همان گروه‌هایی را که در ۲۰۲۴ به ترامپ رأی دادند، با خود همراه کند. در کنار این ویژگی‌ها، محافل امنیتی آمریکایی ونس را جدی نمی‌گیرند. به اعتقاد آن‌ها او می‌تواند متحدان آمریکا را حتی بیش از ترامپ ناامید کرده و ناتو را بیش از همیشه به خطر بیندازد.

مارکو روبیو، برخلاف ونس ساختار سیاسی را بهتر می‌شناسد. او هرچند کمتر از ونس مورد علاقه دونالد ترامپ است؛ اما کماکان جزء چهره‌های قابل اعتماد و محبوب رئیس‌جمهور به حساب می‌آید. روبیو که سکان سیاست خارجی ایالات متحده را در دست دارد، رویکردی خشمگینانه در برابر حکومت‌های کمونیستی در آمریکای جنوبی و لاتین دارد و معمار بحران ونزوئلا دانسته می‌شود. سیاست‌مدار پنجاه‌وچندساله با ریشه کوبایی، نه‌تنها قواعد بازی سیاسی را بلد است؛ بلکه به‌خوبی رگ خواب ترامپ را هم پیدا کرده است.

روبیو می‌کوشد ترامپیسم را با عقلانیت نهادی پیوند بزند. این امر در میان اطرافیان دونالد ترامپ چندان مرسوم نیست. درعین‌حال مارکو روبیو برای لاتین‌تبارهایی که حالا وزنه تعیین‌کننده‌ای در انتخابات هستند، یک قهرمان به حساب می‌آید. شانس روبیو در این است که او می‌تواند هم‌زمان هم دل ناسیونالیست‌ها را به دست آورد و هم لرزه بر اندام متحدان سنتی آمریکا در اروپا نیندازد و اروپا را هراسان نکند.

او چهره جالبی در راست جدید است که می‌خواهد شانس خود را در ابعاد بزرگ‌تر هم امتحان کند. اما چالش بزرگ روبیو این است که آیا در میان هوادارانی که به تندروی پاداش می‌دهند، یک سیاست‌مدار واقف به بازی‌ها و ابزارهای سیاسی می‌تواند محبوب‌تر از یک شورشی مثل ونس باشد؟ 

روبیو فرصت زیادی برای اینکه پایگاه سنتی جمهوری‌خواهان را به خود نزدیک کند، ندارد. او همین حالا عملکرد درخورتوجهی را ارائه کرده است و در نقطه‌ای قرار گرفته که ممکن است بتواند برخلاف مقامات دولت نخست دونالد ترامپ، آینده سیاسی درخورتوجهی را برای خود بسازد.