باشگاه خبرنگاران جوان؛ علی محسنی - فیلم «استخر»، تازه‌ترین تجربه کارگردانی سروش صحت و سومین گام بلند او در سینما، به تهیه‌کنندگی محمد شایسته است. صحت که حالا با سبک منحصربه‌فرد خود (تکیه بر دیالوگ‌محوری و طنزِ میمیک به جای اکشن فیزیکی) شناخته می‌شود، در این اثر نیز تلاش کرده همان اتمسفر خاص را بازسازی کند. او که نویسندگی کار را هم بر عهده داشته، مخاطب را به فضایی می‌برد که خنده، بیش از هر چیز محصول گفت‌وگوهای فانتزی و حالات چهره بازیگران است.

ریتمی که در میانه راه نفس کم می‌آورد

از نظر ساختار روایی، «استخر» شروع بدی ندارد. فیلم تا حدود دقیقه ۳۰ و ۴۰، ریتمی روان دارد و همراهی مخاطب را حفظ می‌کند، اما به باور منتقد اثر، داستان ناگهان دچار افت شده و به فضایی طولانی و کسل‌کننده کشیده می‌شود. فرجی معتقد است: «ریتم کند و انتظار بی‌پایان برای یک اتفاق یا غافلگیری، باعث می‌شود مخاطب از قصه فاصله بگیرد؛ چرا که آن لحظه جذابی که همه منتظرش هستند، در طول فیلم رخ نمی‌دهد.»

ویترین پرستاره اما کم‌فروغ؛ از مدیری تا حیایی

«استخر» یکی از پرستاره‌ترین فیلم‌های اخیر است، اما به نظر می‌رسد این ستارگان نتوانسته‌اند درخشش همیشگی خود را تکرار کنند. حضور بازیگرانی چون:

• امین حیایی و سحر دولتشاهی در نقش‌های اصلی

• مهران مدیری (که کیفیت همیشگی‌اش در این اثر دیده نمی‌شود)

• علیرضا خمسه، پانته‌آ پناهی‌ها و کاظم سیاحی

• سورنا صحت (فرزند کارگردان) در نقشی مکمل

حضور کوتاه بیژن بنفشه‌خواه و بازی مجید یوسفی نیز نتوانسته است فیلم را به سطحی بالاتر از یک اثر متوسط برساند. به گفته فرجی، اگر فیلم در گیشه موفقیتی کسب کند، مدیون نام این بازیگران است، نه کیفیت دراماتیک نقش‌آفرینی‌ها.

قصه‌ای کلیشه‌ای در لباسی نو

داستان فیلم پیرامون زندگی زوجی به نام امیر (امین حیایی) و بهار (سحر دولتشاهی) می‌چرخد که با چالش‌هایی همچون حضور یک خواستگار و روابط خانوادگی با پدرِ بهار روبرو هستند. با وجود تلاش صحت برای بخشیدن رنگ و بویی تازه به این روایت تکراری، فیلم نتوانسته است جذابیت و انرژی آثار پیشین او مانند «صبحانه با زرافه‌ها» را تکرار کند.

گاو؛ نمادی از قربانی خاموش در جهانِ صحت

یکی از جالب‌ترین و تامل‌برانگیزترین بخش‌های فیلم، استفاده نمادین از یک «گاو» در چندین سکانس است. حضور این موجود در کنار شخصیت امیر و لحظات سکوت او، بار معنایی عمیقی به فیلم بخشیده است. فرجی در تحلیل این نماد می‌گوید: «گاو در این فیلم به نظر می‌رسد نمادی از یک قربانی خاموش است؛ موجودی بی‌صدا که بار زندگی را بر دوش می‌کشد و شبیه انسانی است که در برابر ساختارهای بزرگ‌تر ناتوان مانده است. این سکانس‌ها توازنی میان تفکر و خنده ایجاد کرده‌اند.»

برآیند فنی؛ موسیقی و فضاسازی در خدمت اثر

با وجود ضعف‌های ساختاری در فیلم‌نامه، «استخر» در بخش‌های فنی سربلند است. موسیقی، فیلم‌برداری، طراحی صحنه و فضاسازی جذاب از نقاط قوت فیلم به شمار می‌روند که در کنار دیالوگ‌های طنز، لحظات کوتاه اما مؤثری را برای لبخند مخاطب خلق می‌کنند.

در پایان، ضمن خسته‌نباشید به عوامل، انتظار می‌رود سروش صحت در آثار بعدی با انرژی و دقت بیشتری به ساختار داستانی بپردازد تا آثارش علاوه بر جنبه‌های سرگرم‌کننده، از ماندگاری و پویایی بیشتری برخوردار شوند.