باشگاه خبرنگاران جوان، سمیه خلیلی - گزارش‌های اخیر اتاق فکر آتلانتیک پرده از واقعیتی برمی‌دارد که سال‌هاست زیر سایه تبلیغات رسانه‌ای پنهان مانده است: «ایالات متحده در برابر ایران با بن‌بستی بی‌سابقه روبروست.» بر اساس تحلیل این اندیشکده معتبر آمریکایی، استقرار عظیم نظامی شامل ناو‌های هواپیمابر کلاس «جرالد فورد» و «آبراهام لینکلن»، بیش از صد فروند جنگنده نسل پنجم، زیردریایی‌های اتمی و سامانه‌های پدافندی پیشرفته، بیش از آنکه نشان‌دهنده یک طرح تهاجمی پیروزمندانه باشد، بازتابی از هراس واشنگتن از قدرت پاسخگویی ایران است.

شورای آتلانتیک صراحتاً اذعان می‌کند که برخلاف دوران نخست ریاست‌جمهوری ترامپ که آرایش نظامی جنبه‌ای نمایشی و بازدارنده داشت، امروز پنتاگون در حال بررسی گزینه‌های عملیاتی است؛ اما نکته کلیدی اینجاست که تمامی این گزینه‌ها با دیواری سخت به نام «عمق استراتژیک و توان بازسازی ایران» برخورد می‌کنند. تحلیلگران این اتاق فکر معتقدند که واشنگتن حتی با استفاده از بمب‌افکن‌های پنهان‌کار B-۲ و بمب‌های سنگرشکن، تنها قادر است «تأخیری کوتاه‌مدت» در برنامه‌های ایران ایجاد کند و هرگز توان «نابودسازی» آنها را نخواهد داشت.

سناریو‌های پنتاگون؛ اعتراف به آسیب‌پذیری در برابر پهپاد‌ها و موشک‌ها

در بخش دیگری از گزارش آتلانتیک، به بررسی چهار سناریوی نظامی پرداخته شده است که هر یک به شکلی، برتری منطقه‌ای ایران را تایید می‌کنند. حمله به زیرساخت‌های موشکی و شبکه انتقال قدرت سپاه پاسداران، نیازمند یک کارزار هوایی سنگین و چندروزه است. اما اتاق فکر آتلانتیک هشدار می‌دهد که این اقدام نه تنها مانع از بازسازی توان موشکی ایران نمی‌شود، بلکه ماشه یک واکنش زنجیره‌ای را می‌کشد که می‌تواند تمام پایگاه‌های آمریکا در منطقه را به خاکستر تبدیل کند.

قدرت موشکی و پهپادی ایران، چنان شبکه پیچیده و غیرمتمرکزی ایجاد کرده که انهدام آن از طریق حملات هوایی، از نظر فنی غیرممکن ارزیابی شده است. آتلانتیک تأکید می‌کند که ایران با استفاده از استراتژی «نبرد نامتقارن»، توانسته است هزینه‌ی هرگونه ماجراجویی نظامی را برای آمریکا به سطحی غیرقابل تحمل برساند. بستن تنگه هرمز و هدف قرار دادن شریان‌های انرژی جهان، تنها بخشی از اهرم‌های فشار تهران است که لرزه بر اندام اقتصاد جهانی می‌اندازد.

سقف پرواز عقاب؛ چرا تهاجم زمینی از دستور کار خارج شد؟

یکی از مهم‌ترین بخش‌های گزارش شورای آتلانتیک، اعتراف به ناتوانی آمریکا در اجرای سناریوی «تغییر رژیم» یا تهاجم زمینی مشابه سال ۲۰۰۳ در عراق است. واقعیت جغرافیایی ایران، انسجام داخلی و قدرت نظامی کلاسیک و پارتیزانی همزمان، باعث شده است که گزینه تهاجم زمینی حتی در جسورانه‌ترین اتاق‌های جنگ واشنگتن نیز مطرح نشود. این موضوع، دستاورد‌های هرگونه عملیات هوایی را به شدت محدود می‌کند.

طبق تحلیل اتاق فکر آتلانتیک، مقامات دفاعی آمریکا به خوبی می‌دانند که ایران یک «قدرت احیاشونده» است. هر آنچه امروز تخریب شود، فردا با دانش بومی و توان مهندسی داخلی، پیشرفته‌تر از قبل بازسازی خواهد شد. در نهایت، گزارش آتلانتیک با این حقیقت تلخ برای کاخ سفید به پایان می‌رسد که قدرت ایران فراتر از ابزار‌های سخت‌افزاری آمریکا قرار گرفته است. واشنگتن در بهترین حالت تنها می‌تواند «زخم» بزند، اما هرگز نمی‌تواند «ریشه» قدرت ملی و دفاعی ایران را از بین ببرد. این گزارش ثابت می‌کند که دوران سلطه بلامنازع نظامی آمریکا در خلیج فارس به پایان رسیده و ایران به عنوان یک قدرت غیرقابل حذف، قواعد بازی را دیکته می‌کند.