طرفداری | شاید با توجه به اتفاقات ماههای اخیر، برگزاری مسابقات بدون حضور هواداران تصمیمی قابل توجیه به نظر برسد؛ اما واقعیت این است که فوتبال بیتماشاگر، از اساس با فلسفه این ورزش در تضاد است. فوتبال بدون سکوهای پرشور، نه هیجان دارد، نه انرژی و نه آن انگیزهای که بازی را به یک نمایش واقعی تبدیل میکند.
لیگ برتر فوتبال ایران این روزها بیش از هر زمان دیگری از خلأ سکوها آسیب میبیند. در نبود هواداران، صدای غالب ورزشگاه نه تشویق است و نه همخوانی جمعی؛ بلکه فریادهای ممتد و گاه عصبی کادرفنیهاست که مستقیماً به گوش میلیونها بیننده تلویزیونی میرسد.
فوتبال بدون تماشاگر، یادآور روزهای کروناست؛ مسابقهای شبیه یک جلسه تمرینی رسمی. بازیکنان بدون انرژی سکوها بازی میکنند و مخاطبان تلویزیونی ناچارند ۹۰ تا ۱۰۵ دقیقه، داد و فریادهای کنار زمین را تحمل کنند.
در همین هفتهها، حواشی کنار زمین کم نبوده است. از جدالهای لفظی گرفته تا توصیههای بحثبرانگیز به بازیکنان برای اتلاف وقت. در دیدارهایی مانند بازی پرسپولیس مقابل خیبر خرمآباد، صدای کادرفنی بیش از جریان بازی به گوش میرسد. حتی انتقادهایی مانند واکنش پیروز قربانی به رفتارهای کنار زمین، نشان میدهد این مسئله صرفاً یک گلایه شخصی نیست، بلکه به یک معضل عمومی تبدیل شده است.
نمیتوان از گروههای فنی پخش مسابقات انتظار داشت صدای نیمکتها را حذف کنند؛ همانطور که نمیتوان از برخی مربیان خواست سبک رفتاری خود را ناگهان تغییر دهند. اما شاید راهحل میانی، بازگشت تدریجی و کنترلشده هواداران به ورزشگاهها باشد؛ حتی حضور ۵۰۰ یا هزار تماشاگر میتواند فضای صوتی و روانی مسابقه را تغییر دهد.
فوتبال برای سکوها زنده است. حذف کامل تماشاگران، نهتنها از کیفیت بصری و هیجانی بازی میکاهد، بلکه تجربه تماشای تلویزیونی را هم تحت تأثیر قرار میدهد. شاید وقت آن رسیده باشد تصمیمگیران، با در نظر گرفتن ملاحظات امنیتی، راهی برای بازگرداندن نبض واقعی فوتبال به ورزشگاهها پیدا کنند.
