از خاکستر مغول تا رصدخانه مراغه / خواجه نصیر چگونه ایران را دوباره ساخت؟

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو،ششم اسفند در تقویم رسمی کشور به نام خواجه نصیرالدین طوسی ثبت شده است؛ اندیشمندی که بسیاری او را نماد بازسازی علمی و فرهنگی ایران پس از یورش مغول می‌دانند. حمله‌ای که در سال ۶۱۶ هجری قمری آغاز شد، نه‌تنها ساختار سیاسی که شالوده‌های علمی و تمدنی این سرزمین را هدف قرار داد. 

آن روز، سال ۶۱۶ هجری قمری بود. آسمان ایران از سم ستوران سپاه چنگیز خان تیره شد؛ غباری که از شرق برخاست، بر شهرهایی نشست که قرن‌ها چراغ دانش در آن‌ها روشن بود. سپاهیان مغول از ماوراءالنهر تا قلب خراسان تاختند و شهر به شهر، کتابخانه به کتابخانه و مدرسه به مدرسه را در کام آتش فرو بردند. نیشابور، ری و مرو در میان شعله‌ها سوختند و اندکی بعد، با سقوط بغداد، واپسین نشانه‌های اقتدار علمی خلافت نیز فرو ریخت.

گزارش‌های تاریخی از کشتارهای گسترده و ویرانی بی‌سابقه حکایت دارد؛ از کتابخانه‌هایی که نسخه‌های خطی چندصدساله‌شان در دجله افکنده شد تا مدرسه‌هایی که استادان و شاگردانشان یا کشته شدند یا پراکنده. گفته می‌شود آب رودخانه‌ها از مرکب کتاب‌ها تیره شد و کوچه‌ها از خون مردمان رنگ گرفت. گویی نه فقط شهرها، که حافظه تاریخی یک تمدن هدف گرفته شده بود؛ تمدنی که باید در برابر یکی از سهمگین‌ترین تهاجمات تاریخ، راهی برای بقا می‌یافت.

در چنین زمانه‌ای، بسیاری از اندیشمندان یا در قتل‌عام‌ها جان باختند، یا راه مهاجرت در پیش گرفتند و یا در کنج عزلت، از بیم جان، خاموش ماندند. شبکه مدارس، حلقه‌های درس و سنت‌های علمی که طی قرن‌ها شکل گرفته بود، از هم گسیخت. اما تاریخ ایران تنها روایت فروپاشی نیست؛ روایت بازیابی و بازآفرینی نیز هست. از دل همین ویرانی‌ها، چهره‌ای سر برآورد که بعدها او را «استادالبشر» خواندند: خواجه نصیرالدین طوسی؛ متفکری که نقش او در سامان‌دهی دوباره حیات علمی ایران، محل توجه جدی مورخان است.

زیست در عصر آشوب

خواجه نصیر در سال ۵۹۷ هجری قمری در توس، یکی از کانون‌های علمی خراسان، چشم به جهان گشود؛ شهری که اندکی بعد در موج نخست یورش مغول، آسیب‌های سنگینی دید. او تحصیلات مقدماتی را نزد پدرش آغاز کرد و سپس در نیشابور، که آن زمان از مهم‌ترین مراکز علمی شرق اسلامی بود، نزد استادانی چون فریدالدین داماد به فراگیری منطق، فلسفه و ریاضیات پرداخت. آشنایی عمیق او با سنت فلسفی ابن‌سینایی و نیز تسلطش بر ریاضیات و نجوم، از او چهره‌ای کم‌نظیر ساخت؛ تا جایی که در جوانی به عنوان دانشمندی جامع‌الاطراف شناخته می‌شد.

با شدت گرفتن حملات مغول و ناامن شدن خراسان، طوسی به دعوت حاکمان اسماعیلی به قهستان رفت و سپس به قلعه الموت منتقل شد؛ دژی که در آن زمان پایگاه فکری و سیاسی اسماعیلیان به شمار می‌رفت. او نزدیک به دو دهه در قلمرو اسماعیلیان زیست و در همین دوره آثاری چون «اخلاق ناصری» را نگاشت. درباره این مقطع از زندگی او دیدگاه‌های متفاوتی وجود دارد؛ برخی منابع از محدودیت و اقامت اجباری سخن می‌گویند و برخی دیگر از همکاری فکری و اداری. با این حال، آنچه مسلم است، تداوم فعالیت علمی او حتی در شرایط بی‌ثبات سیاسی است.

نقطه عطف زندگی طوسی با لشکرکشی هلاکو خان به ایران رقم خورد. هلاکو در سال ۶۵۴ هجری قمری با هدف برچیدن قدرت اسماعیلیان وارد ایران شد و قلعه‌های آنان، از جمله الموت، را فتح کرد. طوسی پس از سقوط این دژها به دربار هلاکو راه یافت و به‌تدریج به یکی از مشاوران علمی و اداری او بدل شد. دو سال بعد، در سال ۶۵۶ هجری قمری، با فتح بغداد و پایان خلافت عباسی، ساختار سیاسی جهان اسلام دگرگون شد.

همراهی طوسی با هلاکو همواره محل بحث و تحلیل بوده است؛ اما بسیاری از پژوهشگران بر این باورند که حضور او در کنار حاکم مغول، زمینه‌ای فراهم کرد تا بخشی از ظرفیت علمی و اداری ایرانیان در ساختار حکومت جدید به کار گرفته شود. در دوره‌ای که قدرت بر پایه شمشیر استوار بود، طوسی کوشید دانش را وارد معادله حکمرانی کند؛ تلاشی که بعدها با تأسیس نهادهای علمی و شکل‌گیری رصدخانه مراغه به اوج رسید و نشان داد انتقال از عصر ویرانی به دوره بازسازی، بدون نقش‌آفرینی نخبگان ممکن نبود.