المپیک زمستانی ۲۰۲۶ از ۱۷ بهمن تا ۳ اسفند در ایتالیا برگزار میشود که سمانه بیرامی باهر و دانیال ساوه شمشکی در اسکی صحرانوردی و صدف ساوه شمشکی و محمد کیادربندسری در اسکی آلپاین نمایندههای ایران هستند.
سمانه بیرامیباهر که ۱۴ سال عضو تیم ملی صحرانوردی ایران است و پس از حضور در المپیک ۲۰۱۸، سهمیه بازیهای ۲۰۲۶ را هم کسب کرده، در این مورد به ایسنا گفت: کسب سهمیه المپیک کار بسیار دشواری است چون باید با شرکت در مسابقات بینالمللی، امتیاز خاصی بگیریم و با قدرتمندترین ورزشکاران دنیا رقابت کنیم.
او ادامه داد: این اسکیبازان گلچین شدهترین ورزشکاران جهان هستند که ۱۲ ماه سال را روی برف تمرین میکنند. تمریناتشان را زمستان در اروپا و تابستان هم در یخچالهای طبیعی، پیستهای اسکی مصنوعی یا در نیم کره جنوبی ادامه میدهند.
بیرامی باهر در مورد شرایط تمرینی خود بیان کرد: دو ماه و نیم است که تمریناتم را با حمایت فدراسیون روی برف شروع کردهام. تا دو هفته قبل شرایط آمادگی بهتری داشتم اما ۱۰ روزی با خانوادهام ارتباط نداشتم و نتوانستم خوب تمرین کنم.
او در پاسخ به این سوال که فکر میکند این دوره آخرین حضورش در المپیک باشد، بیان کرد: فکر نمیکنم آخرین المپیکم باشد. عاشق اسکی صحرانوردی هستم و با تمام وجودم میخواهم این مسیر را ادامه بدهم چون این مسیر تمام شوقم برای زندگی است و در طول روز حدود ۴۰ تا ۶۰ کیلومتر تمرین میکنم.
این المپین اسکی ایران با بیان اینکه یک دوره تجربه حضور در المپیک به عنوان ورزشکار داشته است، تاکید کرد: در المپیک جوانان ۲۰۲۴ هم به عنوان مربی تیم ملی حضور پیدا کردم اما نمیخواهم این آخر مسیرم باشد و میخواهم پرقدرت ادامه بدهم.
بیرامی باهر یکی از دلایل فاصله اسکی ایران با قدرتهای برتر این رشته را نداشتن برف دانست و گفت: دلیل فاصله اسکی ما از مدال، کمبود برف است. یک کشتیگیر ۱۲ ماه سال، سالن دارد و تمرین میکند یا فوتبالیستها که ۱۲ ماه چمن دارند اما با هزار سختی سهمیه ورود به جام جهانی میگیرند و در همان مرحله اول حذف میشوند. این در حالی است که قراردادها و درآمدهای کلان دارند و شرایطشان با ما خیلی متفاوت است.
او ادامه داد: خیلی مهم است وزارت ورزش از ما حمایت کند که ۱۱ ماه از سال را روی برف تمرین کنیم. نمیتوانید از فوتبال توپ را بگیرید تا فقط بدوند و بعد از ۱۱ ماه به آنها توپ بدهید. آن موقع دیگر شوت، سانتر، دفاع و کار دیگری نمیتوانند انجام بدهند. ما اسکیبازان هم همین که بدون برف سهمیه المپیک میگیریم و با ورزشکارانی که ۱۲ ماه از سال را روی برف تمرین میکنند، رقابت میکنیم کار بزرگی است.
بیرامیباهر در مورد اینکه کمیته ملی المپیک برای اسکیبازان همچون المپیک تابستانی پاداش پای سکو در نظر میگیرند در صورتی که کسب مدال در این شرایط برای اسکی ما دور از دسترس است، گفت: کسب سهمیه المپیک هم برای اسکی بسیار کار دشواری است. تمام زندگیام را وقف کردم تا بین ورزشکاران قدر دنیا باشم. یک ماه قبل تمریناتم را در قطب شمال و در کشور فنلاند شروع کردم. هر روز ۴۰ تا ۶۰ کیلومتر در دمای منفی ۲۷ درجه تمرین میکردم که باعث یخزدگی بخشی از شست پایم شد، حتی هنوز هم حس ندارد و فکر میکنم آسیب دیده باشد اما با قدرت ذهنم پیش میروم تا المپیک را پشت سر بگذارم. وقتی صحبت از تمرین ۴۰ کیلومتر در این دما میکنم هر قدم جنگیدن برای بقاست، چون سرمای عجیبی درون استخوان رخنه میکند، چشم دچار یخزدگی میشود و تمام صورت و دستها یخ میزنند. اصلا شرایط ورزش زمستانه با تابستانه کاملا متفاوت است.
او ادامه داد: ورزشهای تابستانه در سالنهایی برگزار میشود که دمای هوا در تابستان و زمستان متعادل است. یادم است یک روز دستم طوری یخ زده بود که میخواستم از شدت درد داد بزنم اما از هتل خیلی دور بودم و باید ۲۰ کیلومتر دیگر به تمرین ادامه میدادم. فقط با قدرت ذهن و برای بقا پیش رفتم. اصلا از بحث تمرین خارج شده بودم و فقط میخواستم به هتل برسم که زنده بمانم.
