ادعای جالب آنتونیو آدان: استقلال، رئال مادرید ایران است

دروازه‌بان سابق رئال مادرید، بتیس و اسپورتینگ پرتغال، پس از یک سال بدون تیم ماندن، در استقلال بازی می‌کند.

آنتونیو آدان (متولد ۱۹۸۷ در مادرید) دروازه‌بان شجاعی است. او در سایه کاسیاس و اوبلاک زندگی کرد، جنگ‌های مورینیو در رختکن مادریدی‌ها را متحمل شد، در تیم بتیس بحران‌زده به ثبات رسید، در اسپورتینگ پرتغال درخشید و پس از گذراندن یک فصل بدون تیم، تصمیم گرفت در ۳۸ سالگی چمدان‌هایش را برای رفتن به استقلال ایران ببندد.

او در حالی که می‌خندد به ال‌موندو می‌گوید: «چهار ماه طول کشید تا نام همه هم‌تیمی‌هایم را یاد بگیرم.»

مدتی پیش یک پیشنهاد اولیه وجود داشت، اما من به دلیل پیش‌داوری‌هایی که ما در اروپا نسبت به این کشور‌ها داریم و، چون در حال مذاکره برای موارد دیگری بودیم که بهتر جور می‌شد، پاسخ منفی دادم. امسال دوباره این فرصت پیش آمد. سرمربی تیم ساپینتو است که من را به خوبی می‌شناسد؛ بازی در یکی از بزرگ‌ترین تیم‌های آسیا و تلاش برای کسب عناوین که همیشه در دوران حرفه‌ای‌ام به دنبالش بودم، برایم مناسب بود. وقتی به اینجا آمدم، غافلگیر شدم. همه چیز بهتر از آن چیزی است که در مورد این منطقه فکر می‌کنیم.

آدان چهار ماه را به تست دادن و تمرین با یک باشگاه در عربستان سعودی گذراند، اما آنها نتوانستند نام او را ثبت کنند. با این حال، وقتی استقلال با او تماس گرفت، همه چیز تغییر کرد.

او توضیح می‌دهد: «استقلال رئال مادریدِ ایران است. پس از دیدن سازماندهی و امکانات آنها، اولین ترس‌هایی که با آنها وارد شده بودم، ناپدید شدند.»

در تیم این دروازه‌بان، هشت بازیکن خارجی دیگر نیز حضور دارند. در رختکن با انگلیسی دست‌وپاشکسته با هم ارتباط برقرار می‌کنند. منیر الحدادی که پیش از امضای قرارداد با او تماس گرفته بود تا اطلاعات کسب کند، محرم اسرار اصلی اوست.

او هشدار می‌دهد: «بازیکنان دیگری از اسپانیا از من پرسیده‌اند که این کشور چگونه است و برخی علاقه‌مند به آمدن هستند.»

مدت کوتاهی است که اینجا هستم و عمیق شدن در ذهنیت یک کشور دشوار است. اما من یک زندگی کاملاً عادی و کاملاً باز را می‌بینم. رستوران‌های بسیار خوب، کافه‌های مدرن و فروشگاه‌های لوکس وجود دارند.

خانواده‌ام در مادرید هستند. پسرم خوشبختانه هنوز چهار ساله است و به او اجازه می‌دهند از مدرسه غیبت کند. در ماه نوامبر حدود ۱۵ یا ۲۰ روز اینجا بودند. حالا در ژانویه با تعطیلات، دوباره سعی می‌کنیم دور هم جمع شویم.

ما این‌طور تصمیم گرفتیم، چون قرارداد فقط برای یک سال بود و تغییر دادن پسرم و روتین‌های زندگی‌اش به نظرم بیهوده بود. همچنین برای همسرم. مشخص است که من یک زندگی عادی را می‌بینم، اما برای زنان به آن اندازه آسان نیست. فکر می‌کنم روزمرگی برای او پیچیده‌تر باشد؛ چون با افراد زیادی در ارتباط نیست، موضوع زبان و چیز‌های دیگر.

آدان نمی‌داند سال آینده چه اتفاقی خواهد افتاد، سالی که در آن ۳۹ ساله می‌شود. او می‌گوید ایده‌اش ادامه دادن به بازی است، اما از بازنشستگی نمی‌ترسد. او از یک دوره بیکاری یک‌ساله می‌آمد که برایش آماده نبود، چرا که پیش از آن دروازه‌بان ثابت قهرمان پرتغال بود. اما یک مصدومیت باعث شد او در فاصله دو بازی تا تمدید قرارداد خودکار متوقف شود.

این دروازه‌بان که دو دوره بدون تیم مانده، اما از هیچ‌چیز در زندگی فوتبالی‌اش پشیمان نیست، می‌گوید: «همیشه فکر کرده‌ام که می‌خواهم خودم تصمیم بگیرم چه زمانی و چگونه آن را کنار بگذارم. من همان مسیری را طی کردم که می‌خواستم، با داشتن امکان انتخاب باشگاه‌هایی که به آنها بروم. زیاد بازی کردم و موفق به پیروزی شدم که کار آسانی نیست.»

او شادترین لحظه زندگی‌اش را اولین بازی با رئال مادرید می‌داند؛ زمانی که پس از عبور از تمام رده‌های پایه، در باشگاه رؤیایی‌اش به میدان رفت.

آدان درباره دوران پرتنش تقابل کاسیاس و مورینیو توضیح می‌دهد که آن مقطع برایش یک درس بزرگ بود. او می‌گوید در آن سال‌ها با وجود تمام هیاهو‌ها چیز‌های زیادی یاد گرفت، هرچند همه چیز مطابق انتظارش پیش نرفت و در نهایت مجبور به جدایی شد. به اعتقاد او، کنار گذاشتن بهترین دروازه‌بان جهان برای یک بازیکن جوان، تصمیمی بود که کمتر کسی می‌توانست با آن موافق باشد.

او تأکید می‌کند در آن زمان احترام به مربی اصل مهمی بود. مورینیو با سابقه قهرمانی در لیگ قهرمانان به رئال آمده بود و حتی در رختکنی مانند مادرید نیز این پیشینه، احترام ایجاد می‌کرد.

آدان درباره شرایط فعلی فوتبال اسپانیا و فشار‌های واردشده به ژابی آلونسو ابراز تعجب می‌کند و معتقد است او باشگاه را به‌خوبی می‌شناسد و مسیر مربیگری مناسبی را طی کرده است.

او درباره برخی رفتار‌ها در فوتبال امروز می‌گوید شاید در گذشته هم اتفاقاتی رخ داده، اما کمتر به فضای عمومی کشیده می‌شد.

آدان ایکر کاسیاس را «دروازه‌بان لحظه‌ها» می‌داند و درباره اوبلاک می‌گوید که نمایش‌های او در چارچوب دروازه شگفت‌انگیز است. از میان بازیکنان هجومی، بنزما را به اندازه رونالدو نازاریو مرگبار توصیف می‌کند و کیفیت گوتی و اوزیل را نیز به یاد می‌آورد.

او در پایان تأکید می‌کند فوتبال فقط به خاطر مسائل اقتصادی ارزشمند نیست، بلکه به دلیل درس‌هایی که در زندگی می‌دهد اهمیت دارد. آینده آنتونیو آدان هنوز نوشته نشده، اما او با آرامش کسی که از سخت‌ترین لحظات عبور کرده، به استقبال آن می‌رود.