به گزارش خبرآنلاین، بر اساس سند مصوب وزارت کشور و دادگستری به شماره ۳/۱۳۵۸۳/هـ - ش و به تاریخ ۷ آذر ۱۳۷۸، فهرست ۴۸تایی از شهرهای ایران برای اجرای این حکم تعیین شده است.
این فهرست شامل طیف گستردهای از مناطق صعب العبور، بدآب و هوا یا در حاشیه و کمتر توسعهیافته یا دور از مراکز استان است که محکومان ملزم به گذراندن دوران محکومیت خود در آنجا بودهاند.
چهلوهشت شهر ایران؛ مقصد محکومان به تبعید
تابناک نوشت: بر اساس این سند، شهرهای تعیینشده برای اقامت اجباری محکومان عبارتند از:
ایذه، مسجد سلیمان، باغملک، رامهرمز، استهبان، اقلید، فیروزآباد، نیریز، برازجان، خورموج، ازنا، سلسله، دلفان، تکاب، خدابنده (گرماب)، قیدار، درهشهر، شیروان و چرداول، دهدشت، یاسوج، دوگنبدان، آشتیان، سربند، اردل، لردگان، کلیبر، گرمی، هریس، مراغه، طبس، کاشمر، گناباد، قائن، ابرکوه، بافق، مهریز، نیکشهر، میناب، لامرد، دامغان، تویسرکان، فردوس، شهر بابک، بافت، بیجار، دیواندره، سنقر و کلیائی و سمیرم.
ین فهرست متنوع، مناطقی از غرب و جنوب غربی (مانند ایذه و مسجد سلیمان) تا شرق و مرکز ایران (مانند قائن و ابرکوه) و از شمال غرب (مانند کلیبر و مراغه) تا جنوب (مانند میناب و لامرد) را در بر میگیرد.
اما پرسش اساسی این است که چه جرایمی مشمول این مجازات میشدهاند؟
بر اساس اطلاعات مندرج در همین سند و منطبق با قوانین جزایی، سه جرم اصلی به صدور حکم تبعید منجر میشده است:
بر اساس قوانین بعدی و به ویژه اصلاحیه قانون مجازات اسلامی، اگرچه فهرست مصوب سال ۱۳۷۸ به عنوان یک سند بالادستی مطرح بوده، اما اختیار تعیین محل دقیق تبعید با در نظر گرفتن شرایط مجرم، نوع جرم و سایر ملاحظات به دادگاهها واگذار شده است.
۴۷۴۷
