هاری پانیکر و دیپتی نایر دو هنرمندی هستند که با کاغذ و نور، جهانهایی کوچک و خیالانگیز میسازند. مجسمههای آنها از کاغذهایی شکل گرفته که با دست بریده شدهاند و نور از میانشان عبور میکند. همین نور، سایههایی میسازد که به آثار جان میدهد و نگاه مخاطب را نوازش میکند.
به گزارش همشهری آنلاین، به نقل از فرادید: پانیکر و نایر در مجموعهی تازهشان با نام «هر آنچه میدرخشد، طلاست»، کاغذ را به عنصر اصلی تبدیل کردهاند. نور از درون این آثار میتابد و بدون شلوغی و سنگینی، عمق و فضا میسازد. این آثار ظریفاند و در عین حال احساسات عمیقی را منتقل میکنند.
نام این مجموعه بهطور اتفاقی در یک سفر به مکزیک به ذهن آنها رسید. این جمله برایشان یادآور این بود که چیزهای سادهی زندگی مثل خاطرهها، احساسات، مهاجرت و تجربههای انسانی ارزشمندند، حتی اگر همیشه دیده نشوند.
هاری و دیپتی که خود تجربهی مهاجرت دارند، با این آثار سعی میکنند گذشته، احساسات و ریشههایشان را مرور کنند. برای آنها، نور نماد توجه است؛ یعنی دیدن چیزهایی که ممکن است بهراحتی فراموش شوند.
در این آثار، کاغذ فقط یک مادهی ساده نیست. این ماده با اینکه نازک و شکننده به نظر میرسد، میتواند معنا و احساس را در خود نگه دارد. نور هم باعث میشود هر اثر با تغییر زاویه نگاه، شکل تازهای پیدا کند.
در نهایت، این مجموعه از ما میخواهد کمی آرامتر نگاه کنیم و به چیزهای سادهای که دوروبرمان هستند بیشتر توجه کنیم؛ چون گاهی باارزشترین چیزها، همانهایی هستند که کمتر دیده میشوند.
