طرفداری | چه کسی تصور میکرد زمانی که دواین «د راک» جانسون جوان به سالن مدیسون اسکوئر گاردن در رویداد سروایورسریز 1996 با شور و هیجان وارد شد، روزی به یکی از مهمترین چهرههای تاریخ کشتی کچ تبدیل شود؟
د راک یکی از معدود کشتیگیرانی است که با عبور از مرزهای فرهنگ عام، به یک چهره بینالمللی بدل شده است. هرچند امروزه او بیشتر بهعنوان یک بازیگر سینما شناخته میشود، اما این موفقیت هالیوودی هرگز محقق نمیشد اگر دوران حضورش در WWE وجود نداشت. او که با القابی چون «بزرگترین»، «قهرمان مردم»، «هیجانانگیزترین مرد در دنیای سرگرمی ورزشی» و ... شناخته میشود، برای بسیاری از مردم نه تنها به عنوان بخشی از WWE؛ بلکه نماد کشتی کچ به حساب میآید.
او هشت بار قهرمان WWE، دو بار قهرمان WCW (هر دو در جریان خط داستانی «تهاجم» در WWE) ، دو بار قهرمان بینقارهای WWE و پنج بار قهرمان تگتیم WWE بوده است. اینکه به سادگی بگوییم د راک در WWE موفق بود، حق مطلب را ادا نمیکند. او امروز قدرتی در WWE دارد که شاید از اکثر (اگر نگوییم همه) همنسلانش بیشتر است، چرا که عضو هیئتمدیره TKO (کمپانی مادری که مالکیت WWE، UFC و چندین برند ورزشی دیگری را در اختیار دارد) نیز به حساب میآید. هرچند برخی معتقدند راک به دلیل تولد در خانوادهای مشهور در کشتی کچ از یک امتیاز اولیه برخوردار بوده، اما او بهتنهایی بیش از آنچه اکثر کشتیگیران به دست میآورند، دستاورد داشته است.
فهرست مسابقات او نیز برای فردی که تنها حدود شش سال بهصورت تماموقت در WWE حضور داشت، بسیار چشمگیر است. د راک در سه رسلمنیا پیاپی در دوران تحسینشده اتیتود ارا (1997 تا 2002) در مین ایونت شرکت کرد. او تقریبا با تمام نامهای بزرگ دوران خود روبهرو شد و با ارائه مسابقات کلاسیک متعدد، ثابت کرد بیجهت القاب متعدد به او داده نشده است.
موضوع امروز ما نیز همین مسابقات است. ما در میانه ماه گرامیداشت تاریخ سیاهپوستان قرار داریم و شایسته است که مشهورترین ستاره کشتی کچ سیاهپوست تمام دوران را با فهرستی از برخی از بهترین مسابقاتش گرامی بداریم. محدود کردن این فهرست به پنج مسابقه، کاری بسیار دشوار بود. با این حال، برای آنکه تا حد ممکن به مسابقات بیشتری اشاره شود، اشاره به نبردهای او با کریس جریکو در سال ۲۰۰۱، مسابقاتش با میک فولی در سال ۱۹۹۹، مسابقه نردبانی و مسابقه «Iron Man» با تریپل اچ در سالهای ۱۹۹۸ و ۲۰۰۰، مین ایونت سامراسلم ۲۰۰۲ برابر براک لزنر، مین ایونت رسلمنیای ۲۸ مقابل جان سینا و مسابقه رسلمنیای ۴۰ برابر کودی رودز و سث رالینز را که همگی شایسته توجه ویژه هستند، خالی از لطف نیست.
اکنون، بدون اتلاف وقت، به فهرست منتخب ما از بزرگترین مسابقات در کارنامه پرافتخار دواین «د راک» جانسون میپردازیم.
د راک vs تریپل اچ (برای قهرمانی WWE) | بَکلَش 2000
اینکه این مسابقه مین ایونت رسلمنیای ۱۶ نبود، هنوز هم برای بسیاری جای شگفتی دارد؛ زیرا اگر چنین میشد، آن رسلمنیا با خاطرهای بسیار خوشتر در ذهنها باقی میماند. پس از بزرگترین رویداد سال WWE که در آن وینس مکمن به د راک خیانت کرد و در کنار تریپل اچ و دخترش استفانی قرار گرفت ، دو نکته کاملا روشن شد: صاحبان قدرت هر کاری خواهند کرد تا تریپل اچ را قهرمان WWE نگه دارند و د راک هرگز دوباره قهرمان WWE نخواهد شد. آنها میک فولی را از صحنه خارج کردند، استون کلد استیو آستین نیز پس از حمله یک خودرو در سروایور سریز ۱۹۹۹ از میادین دور بود و تا زمانی که شرایط را چنان علیه د راک تنظیم میکردند که نتواند بهتنهایی بر آنها غلبه کند، این اتحاد فاسد هر قدر که میخواست ادامه مییافت.
با این حال، لیندا مکمن از اقدامات همسر و فرزندانش رضایت نداشت و پس از آنکه د راک فرصت مبارزه با تریپل اچ در بکلش را به دست آورد، اعلام کرد آستین در گوشه رینگ حضور خواهد داشت تا به «بزرگترین» یاری رساند. با این وجود، مشکل این بود که در طول بکلش هیچ نشانی از آستین دیده نمیشد و بنابراین، هنگامی که مسابقه آغاز شد، عملاً بیشتر به یک مسابقهٔ هندیکپ (چند نفر برابر یک نفر) شباهت داشت. شین مکمن داور ویژه بود و پیوسته تلاش میکرد به «تریپل اچ» کمک کند. استفانی و وینس نیز بیرون رینگ نظارهگر بودند تا در صورت نیاز، شرایط را بیش از پیش علیه د راک کنند و همین عوامل این مسابقه را جاودانه کرد.
آشوب و خشونتی که در این مین ایونت دیدیم، درست به اندازهای بود که آن را به مسابقهای بزرگ تبدیل کند. مبارزه شجاعانه د راک در برابر نابرابریها، امید را در دل هواداران زنده نگه داشته بود. پس از اجرای فن دابل راک باتم روی تریپل اچ و شین و کوبیدن آنها روی میز گزارشگران اسپانیایی، پَت پترسون و جرالد بریسکو نیز برای حفظ برتری عددی وارد شدند، اما ناگهان صدای شکستن شیشه شنیده شد.
یکی از بزرگترین واکنشهای تاریخ کشتی کچ رقم خورد چرا که آستین با یک صندلی در دست بازگشت. او در اوج هیجان همه را از میدان به در کرد و راه را برای لیندا مکمن و ارل هبنر هموار ساخت تا شرایط را به سود د راک برگردانند. د راک با تشویق طوفانی تماشاگران پیروز شد و قهرمانی WWE را به دست آورد. تنها افسوس که این مسابقه در رسلمنیا برگزار نشد.
د راک مقابل استون کلد استیو آستین (برای قهرمانی WWE) | رسلمنیای 17
خانمها و آقایان به آخرین سکانسهای دوران باشکوه «اتیتود ارا» رسیدیم. دو ستاره بزرگ آن دوران برای ارزشمندترین عنوان این حرفه در بزرگترین صحنه مبارزه میکنند. شاید در آن زمان کسی در WWE نمیدانست رسلمنیای ۱۷ به شاهکار WWE بدل خواهد شد، اما این رویداد همچون یک رویداد سینمایی واقعی ساخته شد و د راک و استون کلد افتخار هدایت آن را داشتند.
آن سال فصل رسلمنیا ساده آغاز شد. آستین با پیروزی در رویال رامبل ۲۰۰۱، فرصت مبارزه برای قهرمانی WWE را در مین ایونت رسلمنیا به دست آورد. از سوی دیگر، با وجود تلاشهای تریپل اچ برای جلوگیری از این اتفاق اما در رویداد No Way Out، د راک با شکست کرت انگل قهرمان شد و زمینه تجدید دیدار با آستین پس از رسلمنیای ۱۵ فراهم گردید. نکتهای که اغلب فراموش میشود این است که قرار بود دبرا، همسر آستین، در کنار د راک باشد؛ اما حذف این ایده و نمایش عطش شدید آستین برای بازپسگیری کمربندش، داستان را بسیار بهتر کرد.
پیش از تماشای مسابقه، نمیتوان از پیشنمایش نمادین این مسابقه با آهنگ «My Way» از Limp Bizkit گذشت که همچنان همانقدر تاثیرگذار است. خود مسابقه یکی از بزرگترین مین ایونتهای تاریخ رسلمنیا و یک کلاسیک تمامعیار است. شرط بدون محدویت اجازه داد هر دو آزادانه و بیقید و بند یکدیگر را بیامان هدف قرار دهند. آستین حتی از فنونی جدید استفاده میکرد که نشان از عطش بیحد او برای پیروزی بود.
چرخش شخصیت آستین به نقش منفی در ایالت زادگاهش که هواداران تمایلی به هو کردن او نداشتند، شاید بهترین نتیجه را نداشت و پایان کمی گیجکننده جلوه کرد. با این حال، از نظر شخصی، بهترین عملکردهای آستین زمانی بود که نقش منفی داشت. صحنههای پایانی با ضربات صندلی و خون جاری، تصاویری ماندگار خلق کرد. فارغ از پیامدهای پس از آن، این مسابقه خارقالعاده است و اگر کسی آن را بهترین مسابقه د راک بداند، جای مخالفتی وجود ندارد.
تیم الاینس vs تیم WWE | سروایور سریز 2001
اگر رسلمنیای ۱۷ فصل آخر عصر «اتیتود ارا» بود، سروایور سریز ۲۰۰۱ پایان خط داستانی تهاجم محسوب میشد (داستانی که یکی از بزرگترین فرصتهای از دسترفته تاریخ کشتی کچ لقب گرفت) با وجود مشکلاتی خارج از کنترل WWE، اما اجرای بهتر این تهاجم مورد انتظار WCW/ECW ناممکن به نظر نمیرسید. برای مثال، شاید این سناریو در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ و سال ۲۰۰۰ بهخوبی جواب میداد، اما لزومی نداشت در هر خط داستانی بزرگ، در هر گوشهای یک عضو از خانواده مکمن حضور داشته باشد.
در اواخر سال ۲۰۰۱، وینس مکمن به اندازه هواداران از تلاشهای مداوم الاینس برای نابودی WWE خسته شده بود. او تصمیم گرفت در قالب یک مسابقه سنتی تیمی سروایور سریز همهچیز را روی خط بگذارد (مسابقهای برای تمام کمربندها). دو تیم پنجنفره، قوانین حذفشدنی، همهچیز یا هیچچیز؛ تیمی که پیروزی نهایی و تعیینکننده را به دست میآورد در صحنه باقی میماند و بازندگان برای همیشه محو میشدند. با توجه به اینکه WWE در آن مقطع برنامههای خود را تا رسلمنیای ۱۸ از پیش طراحی کرده بود، بسیاری میدانستند نتیجه مین ایونت چه خواهد بود، اما این آگاهی از جذابیت مسابقه کم نکرد.
در یک سو، تیم WWE قرار داشت متشکل از د راک، کریس جریکو، آندرتیکر، کین و بیگ شو و در سوی دیگر، الاینس با رهبری استون کلد استیو آستین به همراه کرت انگل، بوکرتی، راب ون دم و مالک وقت WCW، شین مکمن به میدان آمد. در دقایق ابتدایی، شین به نظر ارزشمندترین عضو تیمش بود. او با هوشمندی بارها وارد رینگ میشد تا شمارش پین را برهم بزند و مانع حذف همتیمیهایش شود. همین مسئله باعث شد حذف نهایی او رضایتبخشتر جلوه کند. حذفها با سرعت بالا اتفاق افتاد. راب ون دم با ضربهای از طناب بالایی، کین را حذف کرد. کمی بعد، جریکو با اجرای نسخه مخصوص خود از فن «استروک»، ون دم را کنار زد. برای حذف بیگ شو، الاینس مجبور شد تمام فنون پایانی خود را روی او اجرا کند. فضای رقابت بهتدریج متشنجتر و پرتنشتر میشد و هر حذف، توازن قوا را دگرگون میکرد.
در نهایت، همانطور که بسیاری انتظار داشتند، مسابقه به تقابل دیگری میان د راک و آستین انجامید و ادامهای بر دشمنی بزرگ آنها در رسلمنیای 17 شد. هیچکس از تکرار این رویارویی شکایتی نداشت، زیرا هماهنگی میان این دو بینقص بود. آستین در این مقطع کاملاً در نقش منفی تثبیت شده بود (برخلاف رسلمنیا که تغییر شخصیتش تدریجی رخ داد) و در این مسابقه حتی بیپرواتر و بیثباتتر از ماه آوریل ظاهر شد. با این حال، در لحظات پایانی، این د راک بود که صحنه را در اختیار گرفت. او تماشاگران را کاملاً با خود همراه کرده بود و واکنشها به هر حرکتش انفجاری بود.
هرچند کرت انگل با دخالت خود زمینه پایان مسابقه را فراهم کرد، این د راک بود که پین نهایی را ثبت کرد و دستش بهعنوان پیروز بالا رفت. پایان داستان «الاینس» در گرینزبورو، کارولینای شمالی رقم خورد؛ شهری که زمانی بهعنوان قلمرو سنتی WCW شناخته میشد. همین موضوع به وینس مکمن فرصت داد تا برای آخرین بار، بهنوعی پیروزی خود را در برابر رقیب دیرینهاش به رخ بکشد.
مسابقاتی از این دست یادآور آن هستند که قالب سنتی سرورایور سریز، در صورت اجرای صحیح، میتواند فوقالعاده باشد. ترکیب داستانپردازی بلندمدت، حذفهای دراماتیک و تقابل ستارگان بزرگ، این رقابت را به پایانی پرهیجان برای یکی از جنجالیترین خطوط داستانی تاریخ WWE تبدیل کرد.
د راک vs هالیوود هالک هوگن | رسلمنیای 18
هر زمان که بحث «چه چیزی یک مسابقه پنجستاره میسازد؟» مطرح میشود، این مسابقه تقریباً همیشه در فهرست نمونهها قرار میگیرد؛ در کنار بسیاری از مسابقات کرت انگل که گفته میشود هرگز امتیاز پنجستاره رسمی دریافت نکردند. با این حال، کشتی کچ نمایشی کاملاً سلیقهای است و هر فرد میتواند برداشت خود را داشته باشد. آیا این مسابقه از منظر کیفیت فنی و با معیارهای مدرن، پنجستاره محسوب میشود؟ اگر صرفاً با عینک امروزی و بر اساس سرعت و تنوع حرکات قضاوت کنیم، احتمالاً خیر. اما اگر معیار را حس و حال یک مسابقه بزرگ، تأثیر فرهنگی، واکنش تماشاگران و ماندگاری تاریخی بدانیم، پاسخ بدون تردید مثبت است.
پس از آنکه در نوامبر ۲۰۰۱ پرونده WCW و ECW عملاً بسته شد، وینس مکمن تصمیم گرفت در سال ۲۰۰۲ مسیری متفاوت برای موفقیت WWE در پیش بگیرد؛ مسیری که خود او آن را تزریق «دوزی مرگبار از سم» به رگهای WWE توصیف کرد. این «سم» چیزی نبود جز بازگشت اتحاد مشهور New World Order با رنگهای سیاه و طلاییاش. این اتحاد شامل هالیوود هالک هوگن، کوین نش و اسکات هال بود که در رویداد No Way Out در ماه فوریه وارد WWE شدند. در همان شب بود که هوگن و د راک برای نخستین بار رو در روی یکدیگر قرار گرفتند و تبادل کلامی میانشان جرقه تقابلی تاریخی را زد. شب بعد در برنامه «ماندی نایت راو»، د راک بهطور رسمی هوگن را به مبارزه در رسلمنیای ۱۸ دعوت کرد.
این مسابقه با عنوان «Icon vs. Icon» (اسطوره برابر اسطوره)معرفی شد و واقعا لایق این تبلیغ بود. تقابل دو اسطوره، دو چهره «بزرگتر از زندگی» که هر کدام نماینده نسلی از کشتی کچ بودند. آنچه در تورنتو رقم خورد، فراتر از یک مسابقه معمولی شد. نمایشی عظیم در برابر جمعیتی پرشور بود که به هر ضربه، هر فن و هر حرکت واکنش نشان میدادند. تماشاگران به معنای واقعی کلمه بر لبه صندلیهای خود نشسته بودند و با هر مشت و لگد و پرتابی که میان راک و هوگن رد و بدل میشد، سالن به لرزه درمیآمد.
تماشای این مسابقه سالها بعد، با دانستن آنچه درباره واکنش تماشاگران رخ داد، تجربهای جالب است. جمعیت تورنتو از آغاز تا پایان بهطور قاطع پشت هوگن قرار داشتند؛ حمایتی که در نهایت باعث شد نقشها در جریان مسابقه بهتدریج تغییر کند. در عمل، هوگن که با نقش منفی وارد میدان شده بود، در میانه رقابت به قهرمان محبوب بدل شد و د راک ناگزیر بخش پایانی مسابقه را در جایگاه شخصیت منفی پیش برد. هرچند روایت رایج چنین القا میکند که این تغییر نقش دقیقا در نیمه مسابقه رخ داد، اما واقعیت این است که هوگن برای بخش عمدهای از زمان مسابقه همچنان تلاش میکرد نقش منفی خود را حفظ کند.
او با داور جر و بحث میکرد، با نوار مچ دستش گلوی د راک را میفشرد، با کمربند ضربه میزد و حتی میکوشید میز گزارشگران را بشکند که همگی تلاشی آشکار برای برانگیختن واکنش منفی تماشاگران بودند. به همین دلایل باید اذعان کرد که او تا حد زیادی به این نقش پایبند ماند، با این حال، لحظهای که «هالکآپ» معروف خود را اجرا کرد (آن افزایش ناگهانی انرژی، تکان دادن سر و واکنش به تشویق تماشاگران) فضای سالن به اوج انفجار رسید. هرچند هوگن در سال ۲۰۰۲ دیگر چابکی دوران اوج هالکمنیا یا حتی سالهای حضورش در WCW را نداشت، اما جذبه و تواناییاش در برقراری ارتباط با جمعیت همچنان بیبدیل بود.
تماشای تسلیم نشدن مقابل لگ دراپ اتمی، فنی که سالها پایان قطعی مسابقات هوگن بود، برای تماشاگران آن زمان لحظهای تاریخی محسوب میشد. آن واکنش عظیم جمعیت، خود گواهی بر اهمیت صحنه بود. این مسابقه بیش از آنکه درباره حرکات پیچیده یا ریتم تند باشد، درباره فضا، احساس، روایت و برخورد دو نسل و انتقال نمادین مشعل از یکی به دیگری بود.
عملکرد هوگن در این رقابت تحسینبرانگیز بود و د راک نیز در نقطهای قرار داشت که بهطور کامل به اوج پختگی حرفهای خود رسیده بود. او با هوشمندی کامل جریان مسابقه را هدایت کرد، به واکنش تماشاگران پاسخ داد و نشان داد چرا یکی از بزرگترین ابرستارههای تاریخ این صنعت است. تقابل این دو، برخوردی میان دو غول واقعی بود؛ مسابقهای که بارها و بارها قابلیت بازبینی دارد و همچنان همان تاثیر را برجای میگذارد.
حتی اتفاقات پس از مسابقه، از جمله رویگردانی کوین نش و اسکات هال از هوگن، به جذابیت روایت افزود و زمینهساز تغییر مسیر شخصیت او شد. شاید از دید برخی منتقدان این مسابقه معیارهای فنی پنجستاره را نداشته باشد، اما فارغ از هر برچسبی، یک کلاسیک جاودان در تاریخ کشتی کچ به شمار میآید.
د راک vs آندرتیکر vs کرت انگل (برای قهرمانی WWE) | وِنجِنس 2002
در میان تمام مسابقات این فهرست، این مسابقه بیش از همه سزاوار تقدیر است. تا آن زمان، WWF به WWE تغییر نام داده بود، دوران «اتیتود ارا» پایان یافته و دوره «Ruthless Aggression» آغاز شده بود. جدایی برندها اجرا شده بود و تنها قهرمان WWE (که در آن زمان آندرتیکر بود) اجازه حضور در هر دو برند را داشت. کرت انگل او را تحت فشار قرار داده بود و د راک پس از بازگشت از فیلمبرداری یک پروژه سینمایی، برای بازپسگیری کمربند آمده بود.
مین ایونتهای پیشین سال ۲۰۰۲ اغلب ناامیدکننده بودند، اما این مسابقه استثنایی و درخشان بود. آندرتیکر با رقبایی روبهرو شد که او را به ارائه بهترین عملکردش واداشتند؛ چیزی که در تقابلهای قبلیاش با هوگان یا تریپل اچ به همان اندازه دیده نشده بود. کرت انگلِ تازه کچل شده با وجود آنکه تنها چند سال از حضور حرفهایاش در کشتی کچ میگذشت گویی به نسخهٔ نهایی و کامل خود رسیده بود. د راک نیز با وجود دوری چند ماهاش بدون نشانی از افت، همان کیفیت همیشگی را ارائه داد.
این رقابت با سرعتی چشمگیر پیش میرفت و هر سه نفر حجم عظیمی از اتفاقات و لحظات تعیینکننده را در زمانی به نسبت کوتاه ارائه میدادند؛ تا جایی که مسابقه حالتی شبیه به یک دوی سرعت نفسگیر پیدا میکند. در آغاز، مرحلهای برای سنجش و ارزیابی متقابل وجود دارد، اما پس از آن، ضربآهنگ بهطرز محسوسی افزایش مییابد. هر سه کشتیگیر فنون پایانی خود را اجرا میکنند، فنون یکدیگر را میدزدند و بیوقفه ضربات تعیینکننده رد و بدل میشود. تنها صحنه اجرای چوکاسلم توسط د راک روی آندرتیکر، بهتنهایی کافی است تا این مسابقه در چنین فهرستی جای گیرد لحظهای غیرمنتظره که تماشاگران را غافلگیر کرد.
کرت انگل در جریان مسابقه دچار خونریزی میشود؛ جزئیاتی که شاید در گذر زمان به فراموشی سپرده شده باشد، اما با بازبینی مسابقه بار دیگر برجسته میشود و بر شدت و درام رقابت میافزاید. پایان مسابقه نیز سرشار از هیجان است: آندرتیکر در لحظهای سرنوشتساز سعی دارد مانع پین کردن راک شود، اما کسری از ثانیه دیر میرسد و دست داور برای سومین بار به زمین برخورد میکند تا همین تاخیر اندک، سرنوشت قهرمانی را رقم بزند.
این مسابقه نهتنها یکی از بهترین مینایونتهای WWE در دههٔ ۲۰۰۰ به شمار میآید، بلکه نمونهای برجسته از رقابتی است که در عین فشردگی زمانی، از نظر کیفیت فنی، روایت درون رینگ و هیجان تماشاگران در بالاترین سطح قرار دارد. برای د راک نیز شبی تاریخی بود؛ چرا که با این پیروزی، برای هفتمین بار قهرمان WWE شد و نام خود را بیش از پیش در تاریخ این حرفه تثبیت کرد. مسابقهای کمتر مورد توجه قرار گرفته که شایسته جایگاهی بسیار بالاتر در میان بزرگترین آثار کارنامه «بزرگترین» است.
