از چه زمانی آلرژی غذایی در افراد آغاز می‌شود؟

نتایج تجزیه‌وتحلیل جهانی نشان می‌دهد، مجموعه‌ای کوچک از سیگنال‌های اولیه زندگی به‌طور مداوم قبل از آلرژی غذایی دوران کودکی ظاهر می‌شوند. این موارد شامل اگزما در نوزادی، مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها در ماه اول زندگی و تاخیر در مصرف بادام زمینی به رژیم غذایی افراد است.

یافته‌ها به جای اشاره به علت ارثی واحد، نشان می‌دهند که آلرژی غذایی از تعامل مواجهه‌های اولیه‌ای ناشی می‌شود که نحوه یادگیری سیستم ایمنی برای تحمل غذا‌های روزمره را شکل می‌دهند. درک چگونگی ترکیب این عوامل می‌تواند به پزشکان کمک کند تا نوزادانی را که به پیشگیری اولیه نیاز دارند شناسایی و خانواده‌ها را در مورد معرفی غذا‌های حساسیت‌زا راهنمایی کنند.

نتایج تحقیقات نشان می‌دهد، در ۴۰ کشور و نزدیک به سه میلیون کودک، الگو‌های پوستی، دارویی و تغذیه‌ای اولیه یکسانی به‌طور مداوم قبل از ایجاد آلرژی غذایی وجود داشته است.

محققان در دانشگاه مک مستر کانادا با تجزیه‌وتحلیل این شواهد جهانی، مستند کردند که چگونه این مواجهه‌ها در میان کودکانی که بعد‌ها به غذا‌های رایج واکنش نشان دادند، دسته‌بندی شدند. خطر، زمانی به شدت افزایش یافت که اگزما در نوزادی ظاهر شد، آنتی‌بیوتیک‌ها در ماه اول داده شدند یا بادام زمینی پس از سال اول زندگی مصرف شد.

با این حال، این سیگنال‌ها آینده کودک را به‌طور قطعی تغییر نمی‌دهند، اما برای محققان ضروری است که قبل از اصلاح راهبرد‌های پیشگیری، نحوه تعامل آنها را درک کنند.

پوست خطر آلرژی را نشان می‌دهد

وجود بثوراتی مانند اگزما در طول سال اول زندگی اغلب در کودکانی مشاهده می‌شود که سیستم ایمنی آنان بعد‌ها غذا‌های روزمره را تهدید تلقی می‌کرد. در تجزیه‌وتحلیل، اگزما در طول سال اول، خطر آلرژی غذایی را سه تا چهار برابر افزایش داد و خس‌خس سینه یا آلرژی بینی خطر بیشتری را به همراه داشت.

با این حال، اکثر نوزادان مبتلا به اگزما هرگز به آلرژی غذایی مبتلا نشدند که نشان می‌دهد، سرنخ‌های پوستی وقتی در کنار سایر عوامل بیولوژیکی در نظر گرفته می‌شوند، بهترین عملکرد را دارند. همچنین ژن‌ها به تنهایی نمی‌توانستند روند آلرژی غذایی را توضیح دهند و میکروبیوم نیز تاثیر مهمی داشت.

محققان اظهار کردند: ژنتیک به تنهایی نمی‌تواند روند آلرژی غذایی را به‌طور کامل توضیح دهد و به تعاملات میان ژن‌ها، سلامت پوست، میکروبیوم و مواجهه‌های محیطی اشاره دارد. هیچ عامل واحدی غالب نیست که نشان دهد، پیشگیری موثر احتمالا به پرداختن همزمان به چندین مسیر بیولوژیکی در اوایل زندگی نیاز دارد.

قرار گرفتن در معرض مواد غذایی در اوایل زندگی

زمان‌بندی در مورد رژیم غذایی و دارو‌های اولیه در سال اول زندگی نیز خطر آلرژی غذایی را شکل می‌دهد. به تاخیر انداختن مصرف غذا‌های حساسیت‌زای رایج گاهی اوقات خطر را افزایش می‌دهد و واضح‌ترین سیگنال زمانی ظاهر می‌شود که بادام زمینی دیر به کودک داده شود. نوزادانی که برای اولین بار پس از ۱۲ ماهگی بادام زمینی را امتحان کردند، بیش از دو برابر بیشتر احتمال ابتلا به آلرژی داشتند.

آنتی‌بیوتیک‌ها و رشد سیستم ایمنی

مصرف آنتی‌بیوتیک در هفته‌های اولیه زندگی، ارتباط مشابهی را با رشد سیستم ایمنی نشان داد. با کاهش باکتری‌های روده، آنتی‌بیوتیک‌ها می‌توانند میکروبیوم را تغییر شکل دهند و بر نحوه یادگیری سلول‌های ایمنی برای تشخیص غذا‌های بی‌ضرر از تهدیدات واقعی تاثیر بگذارند.

عوامل تولد، خطر آلرژی را شکل می‌دهند

سابقه خانوادگی همچنان یکی از واضح‌ترین نشانه‌های زمینه‌ای خطر است. آلرژی در والدین یا خواهر و برادرها، احتمال واکنش کودک را افزایش داد، به‌خصوص زمانی که هر دو والدین آلرژی داشتند. فرزندان پسر و نوزادان اول، احتمال کمتری برای ابتلا به آلرژی نشان دادند. شرایط تولد و زمینه اجتماعی نیز به‌عنوان تاثیرات قابل اندازه‌گیری ظاهر شدند.

چه چیزی خطر آلرژی را افزایش نداد؟

عواملی مانند وزن کم هنگام تولد و تولد دیرتر از موعد مقرر، بر بسیاری از جنبه‌های سلامت تاثیر می‌گذارند، اما این عوامل پیش‌بینی نمی‌کنند که کودک به آلرژی غذایی مبتلا خواهد شد یا خیر. برخی عوامل ازجمله عدم شیردهی، رژیم غذایی مادر در دوران بارداری و استرس در دوران بارداری تفاوت آشکاری در خطر ابتلا به آلرژی نشان ندادند.

خطر آلرژی غذایی اغلب از سیگنال‌های اولیه‌ای که قبل از اولین واکنش کودک ظاهر می‌شوند، ایجاد می‌شود و به راهبرد‌های پیشگیری اجازه می‌دهد تا بر زمان‌بندی و سلامت پوست تمرکز کنند.